از سوي ديگر اين نگرش اعتماد بهره برداران به تداوم مالكيت خود بر مراتع را از بين برد. در اين وضعيت بهره برداران دو عملكرد متفاوت نشان دادند. در يك بعد، ديگر اهتمامي به مراتع نشان ندادند و با بهره برداري غيراصولي موجبات تخريب را تشديد كردند و از بعد ديگر خود اقدام به تبديل مراتع به اراضي زراعي نمودند تا مالكيت خود را تثبيت نمايند.
اگر در آينده نيز ديدگاه فعلي به مفهوم در نظر گرفتن مراتع به عنوان بانك زمين حاكم بماند روند تخريبي بصورت تشديدي تداوم خواهد يافت و تنها مي توان مراتع را در مناطق سنگي دور از دسترس و مناطق خشك غيرقابل بهره برداري جستجو كرد. بهره برداران فعلي اراضي مرتعي نيز در بخشهاي كشاورزي و صنعتي مشغول بكار خواهند شد ولي طبيعي است كه كشاورزان يا صنعتگران غيرمتخصصي در اين جوامع به حساب خواهند آمد. گذشته از آن که تداوم این فعالیتها با از دست دادن پشتوانه اکولوژیک خود در هاله ای از ابهام قرار دارند.
اين پيش بيني با توجه به فشار روزافزون بر متوليان مراتع كشور درخصوص تسهيل در واگذاري اراضي مرتعي، چندان دور از واقعيت نخواهد بود.
نگرشي به سياستها و مديريتهاي گذشته نشان مي دهد ضرورت جدي در بازنگري در اين سياستها وجود دارد. اين ديدگاه در بخش محدودي از ساختار مديريتي كشور وجود دارد كه بايد تلاش شود با برخورد علمي و درست نسبت به توجيه سايرين اقدام گردد تا ديدگاه توسعه عرضي به ديدگاه افزايش بازده تغيير يابد.
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم دی 1385ساعت 19:58 توسط سید حسن کابلی
|
